Achter elke goede soundtrack zit een concept.

Muziek heeft vele gezichten. Afhankelijk van wat de functie van muziek is ga je als componist anders te werk bij het componeren ervan. Ik zie een componist als de psycholoog van de film, door een emotionele laag op specifieke momenten toe te voegen speelt hij met de psyche van de kijker en de personages. Maar omdat muziek vanuit zichzelf niets concreets bevat is het erg belangrijk om vanuit een concept te werken en grip te krijgen op ‘het concrete verhaal’.
Vanuit mijn achtergrond ben ik gewend om te werken vanuit een concept. Het concept kan zijn dat muziek een identiteit moet geven aan een filmpje, dat het vaart, emotie of structuur toe moet voegen aan een film. Het concept kan ook zijn dat het drama moet worden versterkt of juist moet worden relativeert. Een ander concept is dat muziek kan verkopen of drama ‘lekker’ maakt en aansluiting kan vinden bij de doelgroep.
Alvorens uberhaubt over muziek na te denken probeer ik altijd zo helder mogelijk te formuleren wat de functies van de muziek zullen moeten zijn. Dit helpt bij het componeren, geeft houvast bij de communicatie met regisseur en, niet onbelangrijk, verminderd het risico drastisch dat er in een vroeg stadium de verkeerd kant op wordt gecomponeerd.
Door vooraf goed te communiceren is de muziek sneller ‘on point’ en ben ik in staat om altijd op tijd te leveren.

Temp-muziek vs temp-concept

Regisseurs en editors maken vaak gebruik van temp-muziek om een indicatie te geven welke muziek waar werkt, als een 1e concept. Het is voor mij als componist erg waardevol om dit muziekconcept volledig in me op te nemen en daarbij de letterlijke muziek te negeren. Temp-muziek namaken heeft namelijk weinig zin als je het concept achter de temp-muziek niet hebt ontrafelt. Door dit te doen wordt muziek méér dan de temp-track en niet een tot tegenvallen gedoemd aftreksel ervan.